to się już zaczęło
od kiedy pierwsze krople
konewkowego dżdżu
dotknęły spierzchniętej ziemi
wiesz dobrze, to nieuniknione

te wszystkie moje
sny nagonasienne
krystalizują się na twojej dłoni

powolne pączkowanie,

spójrz, marzenia,
gruboskórne sploty rąk,
rozległe dążenia korzenne.
połamane gałęzie, kwiatotryski,
formułują się krągłe owoce

spójrz, tam za ścianą oranżerii
wśród aromatycznych drzew
już czekają pełne usta
pięknych latynosek,
piwo i limonki

te nasze ciągłe
sny dojrzewające

naiwnie liczą, że tym razem
będzie inaczej, że nie skończą
jak zwykle -
kandyzowane albo w puszce


 

W tym tygodniu wreszcie opuściłam hostel i wprowadziłam się do Gallileo Rasidenz. Pokój jest całkiem przyjemny, kuchnię i łazienkę dzielę ze współlokaroką - Marią Carro Trigo z Hiszpanii. Między czasie moja walizka w niewyjasnionych okolicznościach sporo przybrała na wadze, toteż bałam się, że nie dam rady jej przetransportować, ale na szczęście wszystko się powiodło.
W środę zaczęły się zajęcia. Mam tutaj tylko sześć przedmiotów  - co daje wtorki i piątki wolne. W tym czasie zamierzam zapisać się na kurs niemieckiego (poziom C1) albo poszukać sobie pracy.
Na zajęciach jest w porządku. Ucieszyło mnie bardzo, że część zajęć mam wspólnych z Eliną z Finlandii, która takze bierze udział w programie Erasmus i którą poznałam podczas "Orientierungswoche". Muszę tylko zapisać się jeszcze na przedmioty w Stud Ip (odpowiednik naszego Usosa) i nie bardzo orientuję się, skąd wziąć e-maila.
Poza tym wciąż czekam, aż nasz głupi uniwersytet prześle mi pieniądze.

Wiersz ten publikowany był w "Szafie", "DrogoSkazach", i "Kozimrynku"

noc zatyka nam usta i zmiękcza dłonie
stajemy się sobie bliżsi, bardziej przylegli
wiesz, świt i tak zgasi gwiazdy,
deszcz rozmyje te wszystkie chwile uniesień
nasze drogi mleczne. w końcu
umilknie warkot motocykla i rankiem
odprowadzisz mnie do domu. już
nic nie sprawi, że polubię cię bardziej
choć trochę, lecz tutaj nocą

koty nie wychodzą na spacer
by gdzieś dojść
lecz żeby poznawać
 

No i udało mi się w końcu wszystko pozałatwiać i w niedzielę wyjeżdżam do Bremy. Wczoraj pożegnałam się już z dziewczynami z grupy poetyckiej Euterpe. Idąc tam widziałam, jak wreszcie się wypogadza, śnieg się topi i świeci słońce i poczułam dziwny spokój. Spokój, jaki może odczuwać jedynie osoba, której już to wszystko nie dotyczy.
To dziwne, ale podobna scena jest w moim opowiadaniu - główna bohaterka umiera i wtedy, jakby na przekór wszystkiemu, zupełnie niepotrzebnie, do Lodowej Krainy zagląda długo oczekiwana wiosna. Słońce odbija się od topniejącego śniegu, Aleksander załamuje się, a Farlito wyjeżdża - jej już to wszystko nie dotyczy.

Może jeszcze przed wyjazdem wkleję jakiś wiersz, ale potem nie obiecuję, kiedy napiszę - przez tydzień, dopóki nie dostanę pokoju w akademiku, będę mieszkała w hostelu i nie wiem, czy będzie tam dostępmdo Internetu.

PS. Mój promotor zgodził się na temat pracy licencjackiej, który wymyśliłam - będę pisać o strategii Gazpromu na rynkach europejskich. Właściwie wylądowałam na seminarium z marketingu przez przypadek, bo nie utworzono seminarium na temat Unii Europejskiej, ale udało mi znależć interesujący mnie temat.
 

Feb. 17th, 2010 at 3:25 AM

 

Siedzę przed ekranem komputera i oglądam Przerwane objęcia. Uwielbiam Penelope Cruz, uwielbiam Almodovara.  Staram się wsłuchiwać w dialogi żeby podszkolić mój hiszpański, bo mimo, że Lupita (wspaniała kobieta!) dała mi piątkę, jest naprawdę żałosny.
A przede wszystkim mam ochotę zapomnieć.
Wszystko układało się tak pięknie. W piątek załatwiłam najważniejsze formalności związane z wyjazdem do Bremy i spędziłam naprawdę miły wieczór z Justyną i Dorotą, moimi przyjaciółkami. Najpierw byłyśmy na wieczorze autorskim Doroty Sunimskiej, autorki książki "Zwierz w łóżku" w Poleskim Ośrodku Sztuki, potem udałyśmy się do kawiarni Czekolada Retro na Moniuszki, gdzie przy grzanym winie i cieście orzechowym rozmywały się granice żartu i było w tym wszystkim już coraz mniej wyobraźni i coraz więcej prawdy. A może tylko tak się wydawało. W końcu słodycze mogą być skutecznym substytutem uczuć.
Kiedy wróciłam do domu wszystko zaczęło się walić. Kiedy sprawdziłam pocztę okazało się, że prawdopodobnie nie dostanę miejsca w akademiku, choć było to już praktycznie ustalone. Potem mój pies, sędziwy york, rozchorował się. Wiedziałam dobrze, że ma nowotwór, czasem w nocy się dusił, ale dotąd objawy nie były poważne. A teraz bardzo osłabł i w pewnym momencie przestał się dusić i zaczął chodzić. Chodził od jednego pokoju do drugiego i z powrotem, w kółko i tak przez kilkanaście godzin. Próbowałam go zatrzymać, ale nic to nie dało. W końcu wykończony położył się na podłodze w łazience. Zaniosłam go do łóżka, gdzie przespał cały dzień. Od kiedy się obudził nie chce nic jeść. Udało mi się go nakarmić trochę za pomocą strzykawki, ale boję się, że to zwiastuje najgorsze.
Mogłabym napisać tu o jeszcze jednym wydarzeniu, ale myślę, że będzie lepiej jeśli poświęcę mu osobną notkę.

• Location:Poland, Rawa Mazowiecka
• Mood: nervous